«عبدالوهاب شهیدی» درگذشت

هم‌چنین تصنیف‌های دیگری مثل یار «بی وفا» و «بی تو به سر نمی‌شود» از اجراهای اوست. شهیدی قطعات قدیمی معروفی مانند آثار عارف قزوینی را نیز اجرا کرده است که از میان آن‌ها می‌توان به تصنیف‌های «گریه را به مستی بهانه کردم» و «گریه کن» اشاره کرد.

عبدالوهاب شهیدی، آهنگساز، خواننده و نوازنده پیشکسوت عود بامداد امروز (دوشنبه، ۲۰ اردیبهشت) در سن ۹۹ سالگی درگذشت.

خانه موسیقی ایران ضمن اعلام این خبر، ضایعه درگذشت استاد شهیدی را به جامعه موسیقی و خانواده آن مرحوم تسلیت گفت. زنده یاد استاد شهیدی در ساعات پایانی شامگاه یکشنبه (۱۹ اردیبهشت‌ماه) به دلیل عارضه قلبی در بیمارستان بستری شده بود.

در پیام حساب اینستاگرام استاد عبدالوهاب شهیدی موسیقی‌دان، خواننده و نوازنده به نام ساز عود کشورمان که توسط نوه ارشد او (علی خردمند) اداره می‌شود تاکید شد علت بستری این هنرمند به سبب ابتلای او به ویروس کرونا نبوده و استاد شهیدی چهار روز قبل (۱۵ اردیبهشت‌ماه) نخستین دوز واکسن کرونا را دریافت کرده است.

عبدالوهاب شهیدی متولد سال ۱۳۰۱ خورشیدی در میمه اصفهان است. وی از اوایل دهه ۱۳۲۰ فعالیت هنری خود را با فراگیری آواز، سنتور و عود نزد استاد زنده‌نام اسماعیل مهرتاش آغاز کرد. شهیدی به‌جز آواز خواندن و آهنگسازی، نوازنده‌ای منحصر به‌فرد با ساز عود است، که این ساز را ایرانی با چیره‌دستی فراوانی می‌نواخت.

وی همچنین سابقه همکاری با استادانی مانند جلیل شهناز، فرامرز پایور، علی‌اصغر بهاری، حسین تهرانی، رحمت‌الله بدیعی، حسن ناهید و محمد اسماعیلی را دارد.

عبدالوهاب شهیدی در اجرای آوازهای محلی نیز پیش‌رو بوده‌ است. تصنیف معروف «زندگی» با مطلع «آن نگاه گرم تو» از جمله آثار این هنرمند در حوزه آوازهای محلی و فولکلور ایرانی است است.

هم‌چنین تصنیف‌های دیگری مثل یار «بی وفا» و «بی تو به سر نمی‌شود» از اجراهای اوست. شهیدی قطعات قدیمی معروفی مانند آثار عارف قزوینی را نیز اجرا کرده است که از میان آن‌ها می‌توان به تصنیف‌های «گریه را به مستی بهانه کردم» و «گریه کن» اشاره کرد.

زنده یاد محمدرضا شجریان در یازدهمین جشن خانه موسیقی که برای اعطای جایزه یک عمر دستاورد هنری به شهیدی روی سن آمده بود درباره این خواننده و نوازنده پرآوازه ایران گفته بود: او بزرگ‌مرد آواز هنر ایران است و سالیان درازی است که دستش را بوسیده‌ام و در حضور او کُرنش کردم و هیچگاه به خود اجازه ندادم که در حضور او عرض هنر کنم و از این بابت که من آمده‌ام جایزه او را تقدیم کنم متاسفم، استاد مرا ببخش و من در اندازه‌ای نیستم که جایزه شما را بدهم.

مطالب مرتبط
ارسال یک پاسخ

نشانی رایانامه‌ی شما منتشر نخواهد شد.